Posts Tagged ‘ Goodchild ’

Aktif Bedenler Üzerine

‘Spinoza bir çocuktur’
Maurice Merleau-Ponty

I

Devlete ve polislerine kavram atmaktan geliyorum, diyor Deleuze Nietzsche’ye. Nietzsche de hemen kahkahayı basıyor. Karşı olmak adına değil de biraz eğlenmek için arada durmakta ısrar etmek.

II

Kaos giderek çoğalırken, yer-yurt edinme de o kadar artıyor. Mutlak bir yersiz-yurtsuzlaşma müziğin moleküllüğünde yaşamaya çaba harcıyor.

En iyi örnek müziktir: Örtük etkiler ve duygulanımlar, ritim, melodi ve
armoni yoluyla yansız ve özerk bir madde- zamanın saf biçimi- halinde
belirir. Mutlak yersizyurtsuzlaşma eşiklerinin geçilmesi sayesinde
varoluşun mümkün ve beliren tarzlarının bir araya gelmesi, maddeci
bir
dirimselciliği oluşturur. (Goodchild, 2005: 105)

Göçebe düşünceler, kayganlığı, mutlak bir baş döndürücü etkiyi içinde barındırmakta. Bir tür mikro-oyunlar icat etmekte diyebiliriz, çocuk-oluşlar, kuş-oluşlar.

Zamanın kıyısına yerleşmek ve orada aktif bir seyirci olmanın neşesiyle, kendi iç deneylerini yaşamak.

III

Aşkınsal olan her şeyden kendini sıyırıp, kendi içinde, dışarısıyla da esnek bağları olan çöller ve okyanuslar yaratmak. Tanrının ve insanın öldüğünü duyumsamak.

IV

Toplumsal normların dışına çıkıldığında, tüm bir Ödipal psikanaliz ve normalleştirici baskı aygıtları ile çarpışmayı göze almak. Denetim altında ehlileştirilen, kurumların içersinde görünmez bir şiddete maruz bırakılan beden, şimdi fark edilemez-oluş içersinde devinmek istiyor.

Süre, tüm zamanları bir arada kendi içinde yaşayan bedeni organsız bir beden yapmakta.

V

Devam etmek gerekiyor, kendi arzunda diye bir fısıltı duydu.

VI

Sokak bir karşılaşmalar mekânı. Adım attığınızda kendi dışınıza, toplumsal alanın kıyısında boşluk takımadalarına rastlarsınız. Kişinin yaratıcı sezgisiyle biçimlendireceği imkânlar da diyebiliriz buna. Kimsenin üzerinde pek düşünmediği, birdenbire öylece duruverme hareketiyle özetlenebilecek bir yenilik duygusu. Kendinde olumlanan heyecan kesintisiz sürüp gider kendiyle kaldığında.

Düşüncelerin de bir kuvvet derecesi olduğunu ve bedenlerin de bu derecelerden birine sahip olduğunu ya da olma içinde devindiğini bilmek.

VII

Evrenin tek bir merkezi yok ve tek bir iktidar da yok artık. Bulaşıcı bir virüs gibi çoğalıyor aktif ve tepkisel güçler. Kendini olumlayan ve varlığında sebat eden aktif güçler biraz daha yakın sayılır evrenin merkezine.

VIII

Varlığın özü olan arzuyu hep diri tutmak büyük bir çaba harcamakla mümkün gibi görünüyor.

IX

Çalar saat yerine, bengi dönüşün içkin farkını duymak.
Bu fark, herkese ya da hiç kimse ye kendi tekilliğini yaşatacak gibi. Zarlar bir defa atıldığında, sonsuzluk karşısında kendi şansını olumlamak.

Kaynakça:

Goodchild, Philip (2005) Deleuze & Guattari:  Arzu Politikasına Giriş, Çev: Rahmi G. Öğdül, İstanbul: Ayrıntı Yayınları.

Written by Mehmet Oruç

Reklamlar
Reklamlar